d9daeae2069c9f9ddecc2f4ef9f92783.jpg
Αντλεριανά

Τα τέσσερα κεριά

 Τα τέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά...

Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους. Το πρώτο έλεγε: "Εγώ είμαι η ειρήνη, μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν. Πιστεύω ότι δεν μου μένει τίποτα από το να συνεχίσω να σβήνω!" Και έτσι, αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά... 

Το δεύτερο είπε: "Εγώ είμαι η πίστη, μα οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για εμένα και, έτσι, δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο." Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε. 

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του, είπε: "Εγώ είμαι η αγάπη. Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο." Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.     

Ξαφνικά ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά. Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε: "Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!" και ξέσπασε σε δάκρυα. Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια: "Μην φοβάσαι, καλό μου, μην κλαις, όσο θα είμαι εγώ αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά. Εγώ είμαι η ελπίδα."  Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας και ξανάναψε όλα τα άλλα.  Ας μη σβήσει ποτέ η ελπίδα μέσα στις καρδιές μας και καθένας από μας ας θυμάται- σαν εκείνο το μωρό- να ανάβει ξανά με την ελπίδα την πίστη, την ειρήνη και την αγάπη."    

Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας και ξανάναψε όλα τα άλλα.Ας μη σβήσει ποτέ η ελπίδα μέσα στις καρδιές μας και καθένας από μας ας θυμάται- σαν εκείνο το μωρό- να ανάβει ξανά με την ελπίδα την πίστη, την ειρήνη και την αγάπη."  

Λούση Στρούμτσα